Jongeren worden wereldburgers - Mark Saey | Civiclab

Extract 1. uit Jongeren worden wereldburgers

Prelude §3.

“In het begin had ik de indruk dat we begonnen aan een kleinschalig project waarmee we wat interviews zouden doen. Algauw bleek dat mijn vermoeden fout was.” Net als Paco stonden de meeste leerlingen versteld van wat ze de voorbije maanden allemaal hadden ondernomen. Het was begin april en we keken met z’n allen nog eens achterom naar het traject dat we hadden afgelegd.

Dat liep door de deur van de klas en vertakte zich voorbij de schoolpoort naar alle kanten van Vlaanderen. Het bracht ons bij vluchtelingen en leidde ons binnen in de schuilplaatsen van mensen zonder papieren, om dan via allerlei omwegen terug te keren naar de klas voor lessen, onderzoek, overleg, toetsen en examens. Het liep over spoorwegen naar betogingen en acties, deed Antwerpen, Brussel en Gent aan, en vond zijn weg naar een hongerstaking, een academisch congres, minderhedencentra en verenigingen die opkomen voor de mensenrechten. Overal waar we kwamen, tijdens de week, weekends en vakanties, vroegen we om meer aandacht voor de problematiek van mensen zonder wettig verblijf, en legden we uit wat wij verstonden onder leertrajecten wereldburgerzin.

We blikten terug op de tentoonstellingen en de infoavond die we organiseerden, de discussies en de spreekbeurten in de klas, de interviews, het Wereld Sociaal Forum, het kunstproject, de starthappening en de films die we bekeken. Met enige trots legden we de kranten en tijdschriften naast elkaar waarin we de problematiek wisten aan te kaarten, waarna we nog een keer keken naar de eerste televisiereportage die AVS over ons traject maakte voor zijn nieuwsuitzending op oudejaarsavond.

Op de agenda stond toen nog de Dag van de Vluchteling. ‘Zullen we het debat met politici en de Cirkel van het Lawaai wel voor mekaar krijgen?’ Terug zouden we uitnodigingen versturen, spandoeken en affiches maken, een perscampagne lanceren, standpunten opzoeken en contacten leggen. “Eén minpuntje, het mag wel niet te veeleisend zijn” vond Lieselotte. Maar we waren met velen en hadden al aardig wat hindernissen genomen. Kregen we dit voor mekaar dan mochten we hopen op een veralgemening van leertrajecten wereldburgerzin in het secundair onderwijs. De cameraploeg van wOnde, die ons een schooljaar lang op de voet volgde, zou ook deze laatste etappe op film vastleggen

 

The Refugees Project

Share